#11 Baby poeper, Baby poep

Tijdens een zangoefening zegt de zangleidster terwijl ze haar handen in haar zij houdt “als je op die manier ademt… net als bij een bevalling”. Geen idee waar ze het over had natuurlijk!

En toen was ik ineens moeder en behoor ik ook tot de categorie “baby (uit)poeper”. Nu kan ik officieel meepraten. Ja, ik blijf erbij hoor. Voor mij is baby poeper echt de beste manier om te beschrijven hoe het voelde. Een lekker verhaal is het niet, maar ik ben trots op deze titel.

En toen de baby eenmaal uitgepoept was, begon de echte poep. Voor degenen die het niet weten, de eerste poepluier bestaat uit een zwart of donkergroen goedje wat meconium wordt genoemd. De baby eet in de buik natuurlijk nog niks, maar krijgt wel vruchtwater met afvalstoffen en celmateriaal binnen. Die eerste luier was gelukkig niet voor mij, maar voor haar lieve tante. Ik heb ‘m op afstand vastgelegd op camera. En daarna volgen de gele, waterige, tandpasta achtige luiers.

Oké, ik zal het niet alleen over poep hebben. Ik zou ook nog vertellen over hoe we de kraamweek hebben ervaren.

Wij hadden een hele lieve kraamverzorgster die ik tot op de dag van vandaag mis. Ik ga ook niet ontkennen dat ik heel hard heb gehuild toen ik mij realiseerde dat ze er de dag erna voor het laatst zou zijn. Maargoed, dat kwam natuurlijk door de kraamtranen. Daar vertelde ze overigens een paar dagen ervoor over. Maar ik dacht “het zal allemaal niet zo volgens het boekje gaan”. En ja hoor! De dag erna kwam het al. De huilbuien zonder enige aanleiding.

Naast alle onnodige huilbuien heb ik gelukkig heel erg van kleine Imaily kunnen genieten en op een wolk gezeten. Ik weet dat die wolk waar je veel over hoort niet altijd het geval is. Omdat mijn herstel heel goed en snel is gegaan kon ik denk ik ook echt optimaal genieten. Daarnaast werden we ook heerlijk verwend door onze lieve familie.

In tegenstelling tot de vandaag 5 maanden oude Imaily, huilde 1 week oude Imaily alleen als ze honger had en sliep ze al heel gauw door. Hoe dat nu gaat vertel ik weer in een volgende blog.

DNNT

Advertentie

#10 Help! Ik word vader!

Na wat aandringen, heb ik manlief zover gekregen een blogpost met mij mee te schrijven. Dus bij deze dames, roep je man erbij! De bevalling zoals mijn man het heeft beleefd.

Ik maakte jou rond 02:00 uur wakker. Wat ging er door je heen?

Dat kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Waarschijnlijk iets van “ga je echt bevallen dit keer?”

Toen gingen we naar beneden om daar de weeën op te vangen. Hoe was dat voor jou?

Ik dacht “Ik zie wel hoe dit gaat”. Zolang ik rustig blijf, blijft zij dat ook. “Chill, en alles komt goed!”

Gelukkig hadden we van te voren besproken wat je wel en niet fijn vond. Zo wist ik precies waar ik kon masseren tijdens de heftige weeën.

Daarna was het tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Ging dat zoals je had verwacht?

Nee, eigenlijk niet. Van te voren dacht ik dat ik erg nerveus en gestrest zou zijn, maar dat viel heel erg mee.

Ik ben blij dat ik de bevalling heb bijgewoond. Dat klinkt voor sommige mannen als iets vreselijks misschien, maar ik heb het als iets heel moois ervaren. Het is niet echt een moment om veel na te denken. Gewoon meegaan in wat jouw rol moet zijn op dat moment en het echt beleven. Het geeft je een nieuw soort respect voor wat vrouwen door maken en wat zo een bevalling echt betekent.

Nog tips voor aanstaande daddy’s?

  • Leren alles met één hand doen, is key! Babies gunnen je niet altijd je beide handen.
  • Ga niet te snel weer werken. Je vrouw en kind hebben je nodig. Daarnaast gaat de tijd zo snel. Geniet van die eerste momenten met de kleine.
  • Wees je vrouw haar rustpunt.
  • En oh ja, maak ontbijt! Zorg dat mama goed eet.

Heb je nog vragen? Laat die gerust achter!

DNNT ( en ARN)

#9 SUPERWOMAN!

Bevallingsverhaal

Thank you, my love!

16 augustus 2019 begonnen de voorweeën. Toen wist ik nog niet dat het voorweeën waren en dacht ik dat het echt zou beginnen. Rond 04:00 uur begonnen de weeën heel lichtjes. Een gevoel wat ik moeilijk kan omschrijven in mijn onderrug en onderbuik. Het gevoel kwam best regelmatig terug, maar viel me nog wel mee. Ik hoefde mijn man er niet voor wakker te maken namelijk. Ik dacht “als dit het is!? Dat wordt een makkie.” Rond 05:30 uur heb ik toch maar het ziekenhuis gebeld. De verloskundige zei dat als ik niet zeker wist of dit echte weeën waren, het waarschijnlijk ook niet echt was. Helaas, ze had gelijk. Rond 06:00 uur heb ik gewoon geslapen en overdag was er niks aan de hand. Ik zeg helaas, omdat ik op dat moment helemaal klaar was met zwanger zijn en mijn meisje eindelijk wilde ontmoeten.

27 augustus 2019 rond 01:00 uur voelde ik weer iets wat op weeën leek (voorzover ik dat kon weten). Maar omdat ik na die eerste keer van 16 augustus nog een keer een nacht voor niks wakker was gebleven, geloofde ik het niet meteen. Rond 02:00 uur werd het heviger en moest ik toch mijn man wakker maken. Het zag ernaar uit dat dit “the real deal” was, zoals ik het noemde. Die week ervoor hadden we een afspraak bij de gynaecoloog en die zei ook weer “wanneer het echte weeën zijn, weet je het direct”. Ja! dit was het echt.

Van te voren had ik bedacht om zolang mogelijk thuis te blijven. We wonen immers dichtbij het ziekenhuis. Ik ben dus maar samen met m’n man naar beneden gegaan om de weeën daar op te vangen. Na wat gerommel hier en daar en zoeken naar de juiste posities, hebben we om 04:00 uur het ziekenhuis gebeld. Zij adviseerde om nog even onder de douche te gaan en het aan te kijken, omdat de weeën wel heftig, maar niet regelmatig genoeg waren.

Om 05:30 uur heb ik mijn moeder en zusje gebeld. In eerste instantie twijfelde ik of ik ze wel wakker moest bellen, omdat die weeën maar onregelmatig bleven. Maar ik had pijn en bij pijn wil ik mama! Mijn zusje bleek zelfs nog wakker te zijn. Alsof ze wist dat er wat ging gebeuren.

Rond 08:30 uur wilde ik nog even gaan liggen, omdat ik al sinds 01:00 uur wakker was. Ik lag nog geen 5 minuten en ik voelde wat knappen. “Er loopt wat!” riep ik. “Ja, dat is je vruchtwater” zei mijn moeder die met me meegelopen was. Even liggen kon ik wel vergeten, want ik werd meteen overvallen door een weeënstorm.

Rond 09:00 uur kwamen we aan bij het ziekenhuis. Terwijl ik uit de auto stapte riep ik “IK MOET POEPEN”. Ik wist natuurlijk dat ik niet echt moest poepen en dat het de baby was, maar zo voelt het echt. Ik noem Imaily nog steeds drol. Ze is echt de grootste drol ooit.

In mijn bevalplan, die ze trouwens bevalwensen moeten noemen, want een bevalling gaat toch nooit zoals gepland, had ik gezet dat ik het zonder pijnstilling wilde proberen. Met de nadruk op PROBEREN. Eenmaal in het ziekenhuis had ik al 5 cm ontsluiting en bij de tweede controle al 8! Vanaf 7 cm mag je geen ruggenprik meer en ik weet nog dat ik daar flink van baalde. “GEEF ME IETS” dacht ik. Zodra de persweeën begonnen (wat echt het meest vreselijke gevoel is), mocht ik al snel beginnen. Na 28 minuten persen was ons prinsesje er om 11:37 uur!

Ik snap nu echt wat moeders bedoelen met “de pijn ben je daarna weer vergeten”. Ik geloofde er eerst niks van, maar heb dat nu zelf mogen ervaren. Ik begrijp ook gelijk hoe mensen met 4 kinderen of meer eindigen. Je vergeet de pijn gewoon en doet het zo nog een keer.

Natuurlijk moet ik erbij zeggen dat elke bevalling anders is en dat ik het heb getroffen met een snelle en “normale” bevalling. Dat het pijn zou doen, wist ik van te voren al. Ik denk dat ik daarom ook geen angst had en niet tegen de bevalling op zag. Ik hield steeds maar in gedachten “ik ben een vrouw en ik ben ervoor gemaakt”. Ik kon daardoor ook de meest enge bevallingsverhalen lezen en bekijken. Ik wist dat het voor mij toch niet zo hoefde te zijn. Daarnaast moet ik ook echt credits geven aan mijn prayerteam. Zonder God en hun gebed zou het niet hetzelfde zijn.

De mensen die mij goed kennen, weten dat ik erg kleinzerig kan zijn. Nog voor mijn zwangerschap riep ik altijd “breng mij maar onder algehele narcose en maak me maar wakker wanneer het gebeurd is”. En diezelfde persoon heeft even een baby uitgepoept zonder enige vorm van pijnstilling. Ik heb een hele nieuwe ik leren kennen. I feel like SUPERWOMAN!

DNNT

Baby, mama en hermanita, ook zonder jullie zou het niet hetzelfde zijn. Ik houd van jullie!

#8 Een bloederig verhaal

Ik was 32 weken zwanger en net klaar met werken. Het was vrijdag en ik zou die avond voor de laatste keer voor mijn verlof meezingen in de kerk. Omdat de repetities in de kerk in Amsterdam zijn, had het voor mij geen zin om na het werk naar huis (Almere) te rijden.
Ik had net mijn neefje aan de telefoon die bij de kerk in de buurt woont om te vragen of ik bij hem tijd kon doden tot het tijd was om naar de kerk te gaan. Nog tijdens ons telefoon gesprek voel ik wat lopen. Afscheiding? Vruchtwater?
Ik hang op en wil naar de wc gaan, maar het is zoveel en voelt zo heftig dat ik besluit gelijk te kijken. Helderrood bloed vult mijn ondergoed.

Lichtelijk in paniek bel ik het spoednummer van de verloskundige. Wanneer zij zegt dat ik meteen moet ophangen en 112 moet bellen veranderd het in nogal heftige, maar toch gecontroleerde, paniek.
Ik werk in een praktijk die gevestigd is in een gezondheidscentrum en besluit, omdat het bijna sluitingstijd is, in de wachtkamer te gaan zitten. Ik weet niet waarom het mij op heftige momenten zoals deze altijd lukt om rustig te blijven.
Nadat ik alle relevante gegevens heb doorgegeven aan de alarmcentrale, geeft hij me een compliment voor hoe goed ik het doe en vraagt mijn naam. Hij stelt me gerust en op dat moment hou ik het niet meer en verlies de controle. Thank God voel ik dan Imaily bewegen. Oké ze is er nog.
Ik werk dichtbij het ziekenhuis, dus de ambulance was er heel snel. Eenmaal in het ziekenhuis controleren ze gelijk de hartslag van de baby. Luid en duidelijk zoals ik gewend ben. Goedzo meisje! Daarna een echo en alles ging goed daarbinnen.

Met 20 weken kwamen we erachter dat ik placenta praevia had. Placenta praevia is een aandoening tijdens de zwangerschap waarin de placenta geheel of gedeeltelijk de baarmoedermond afdekt. Bij de controle van 30 weken was te zien dat de placenta voldoende was opgeschoven en het eigenlijk allemaal weer goed was.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet zeker wat de bloeding heeft veroorzaakt, maar het lijkt erop dat het aan mijn placenta lag.
Gelukkig is ook dat goed gekomen, want na 7 weken bedrust en een prima bevalling, is Imaily hier gezond en wel.
Hoe dat ging lezen jullie in een volgende blog.

DNNT

#7 Dingen die ik niet wist

Het is wat hoor, zo een zwangerschap. Dat wist ik van te voren natuurlijk wel. Maar er zijn ook echt een aantal dingen een verrassing geweest. En de ene zwangerschap is de andere niet, maar hier toch een lijstje van 7 dingen die ik niet wist.

#1 oververmoeidheid

Voordat ik zwanger was, had ik er nooit bij stilgestaan dat een mensje groeien al vanaf het begin erg vermoeiend kan zijn. Dat het ergens tegen het einde wanneer je duidelijk een grote buik hebt en niet meer normaal kan lopen, vermoeiend is, wist ik natuurlijk wel. Dit is achteraf gezien trouwens één van de eerste symptomen geweest. Ik was ook niet gewoon moe, maar zo moe dat ik staand in slaap kon vallen.

#2 onderbuikpijn

Ik heb ooit, ik denk toen ik zelfs nog op de basisschool zat, gehoord dat buikpijn tijdens de zwangerschap niet goed is. Dat is natuurlijk ook afhankelijk van het soort buikpijn. Toen ik net wist dat ik zwanger was, maakte ik me zo een zorgen. Ik bleef maar een vervelende pijn voelen in m’n onderbuik. Tijdens het eerste gesprek met de verloskundige toch maar even genoemd om er vervolgens achter te komen dat je baarmoeder aan het groeien is en dat het pijnlijk kan zijn. DUH!

#3 winderigheid

Hier hoef ik niet al teveel bij te schrijven. Het spreekt wel voor zich, maar dit was voor mij dus een verrassing.

#4 boertjes

Ja, ook deze was nieuw voor mij. Als ik misselijk was hoefde ik gelukkig niet te spugen. Een flinke boer, tot grote ergernis van mijn zusje, was de oplossing. Over misselijkheid gesproken. Wie heeft de term “morning sickness” bedacht. Het was voor mij dus ook nieuw dat het net zo goed “THE WHOLE DAMN DAY SICKNESS” kon heten.

#5 overmatige speekselproductie

Nog eentje tot grote ergernis van mijn zusje. Eerst kon ik het nog kwijt in tissues, maar later moest ik er toch echt aan geloven en kon ik de deur niet uit zonder een stapeltje wegwerp bekers aka spuugcups.

#6 de slijmprop

Voor wie niet weet wat dat is. (Ik wist het namelijk niet) Tijdens de zwangerschap wordt de baarmoedermond afgesloten door een slijmprop. Deze beschermt de baarmoeder, de vliezen, de placenta en de baby tegen infecties. Ga vooral geen afbeeldingen googlen. De slijmprop verlies je dus aan het einde van de zwangerschap en kan een teken zijn dat de bevalling gaat beginnen.

#7 en om het rijtje positief af te sluiten: nagel- en haargroei

Ik was al wel bekend met de “pregnancy glow” maar wist niet dat door al die hormonale veranderingen je haar en nagels ook behoorlijk kunnen groeien. Helaas is dat nu na de zwangerschap het tegenovergestelde. Ach ja… we kunnen ook niet alles hebben!

Herken je een van de punten of was er totaal iets anders een verrassing voor jou? Laat het weten in de reacties.

DNNT

#6 Nieuw leven

LET GO AND LET GOD

Ik heb de zwangerschap en bevalling als heel positief ervaren. Omdat je die verhalen heel weinig leest, neem ik jullie de komende weken mee op mijn terugblik op de zwangerschap, bevalling en de kraamweek.

Als ik terug kijk op mijn leven tot nu toe is alles volgens het boekje gegaan. Verkering (voor maar liefst 10 jaar), daarna trouwen, samen eerste huisje, baby… Oftewel huisje-boompje-beestje, het perfecte plaatje. Niet bewust volgens het boekje gedaan, maar ik ben blij en we zijn gezegend met ons perfecte plaatje.

Vorig jaar rond deze tijd was ik net 3 weken zwanger, maar dat wist ik nog niet.
Niet iedereen weet het, eigenlijk bijna niemand, maar ik was obsessief bezig met zwanger raken. Er gebeurde iets in mijn leven waardoor dat klokje wat al behoorlijk aan het tikken was, nu helemaal op hol sloeg.
Ik heb toen geleerd dat alles op de juiste tijd, Zijn tijd, gebeurt. Het moment dat ik namelijk opgaf en er niet meer mee bezig was, had ik een positieve test in handen…. Let go and let God!

Het was 23 december en er waren activiteiten in de kerk waarbij ik moest helpen. We moesten er al heel vroeg zijn en eenmaal in de kerk realiseerde ik me dat ik al 2 dagen overtijd was en dat ik me best misselijk voelde die ochtend. Ik zei het tegen niemand en bedacht om een test te kopen zodra we weer in Almere waren. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal thuis aangekomen met de test wilde ik het zo snel mogelijk doen, omdat mijn man nog niet thuis was. Als het positief zou zijn, wilde ik hem verrassen. Achteraf heel stom, want bij een negatieve test zou ik gelijk zijn steun nodig hebben, maargoed… Eenmaal op de wc leek het even alsof ik toch ongesteld was geworden. Teleurgesteld besloot ik de test toch gewoon te doen… “Ik heb ‘m nu toch al in mijn hand”. Normaal hoor je een aantal minuten te wachten op het resultaat, maar terwijl ik de test wil omdraaien en wegleggen, zie ik al meteen het tweede lijntje verschijnen. AAAAAH (heel moeilijk om te typen hoe ik me toen voelde). En ook toen vond ik het stom dat ik de test alleen had gedaan. Ik had dat moment graag meteen met mijn man gedeeld. Uiteindelijk heb ik de positieve test in een oud parfum doosje gedaan, die ingepakt en onder onze eerste mini kerstboom gelegd. Het was immers bijna kerst.

Ons hoofdstuk “nieuw leven” was begonnen.  Nieuw leven voor ons en nieuw leven in mijn buik…

DNNT

#5 “Schatje, ik ben MOE-der”

“Ik ben moeeeeee” roep ik naar mijn man. “Ja, je bent ook moeder” roept hij terug. “Hé, moe-der!” “Alsof we zijn gemaakt om moe te zijn. Top titel voor de volgende blog.” Thanks babe 🙂

“De vermoeidheid valt me nog wel mee” zeg ik een aantal weken terug. “Ja, wacht maar tot je weer gaat werken” zegt een moeder van twee. Pfoe, wat had ze gelijk. En ook echt dat soort vermoeidheid waar je niet meer weet wat je met jezelf aan moet . Imaily heeft daar de laatste tijd ook erg veel last van. Ze gaat dan hysterisch huilen. Het scheelt niet veel of ik huil met haar mee. Heel zachtjes hoor, niet hysterisch.
Werkweek twee zit er deze week weer op en ik voel het wel. Hoe is het ook mogelijk om na 3 maanden, met een kleine die nog niet de hele nacht doorslaapt, weer te gaan werken en alle andere activiteiten weer op te pakken. Dit weekend zou ik weer meezingen in de kerk, mijn fitness abonnement is weer in gegaan…. al met al, drukte dus.
Ik ben moe, en dat is oké. Het is soms teveel en dat is ook oké. Dus dit weekend zingen is afgezegd, de sportschool wacht nog maar even en meer werken gaan we ook zeker nog lang niet doen. En dat is ook oké!

Ik ben trots op mezelf. Ik voel me ook niet schuldig, want ik ben MOE-der 

😄

DNNT

#4 De eerste dag zonder jou

Helaas mag de baby niet mee naar het werk…

Ken je dat? Heel hard nephuilen en dan ineens toch echt waterige ogen krijgen? Ja, dat gebeurde dus dinsdag. Mama is Imaily ’s morgens vroeg komen ophalen, want ik moest er nu toch echt aan geloven. Mijn eerste werkdag na 20 weken thuis, waarvan 13 met baby, is deze week weer begonnen.
Ik ben logopedist en had van te voren besloten maar 2 dagen terug te gaan naar de praktijk. Voor mijn verlof werkte ik 3 dagen in de praktijk in Amsterdam en 2 dagen bij mijn ouders in het bedrijf. Maar ik wil nooit meer 5 dagen werken, nóóit meer!.
De dagen dat ik bij mijn ouders werk, kan Imaily mee of is ze in elk geval in de buurt. Maar de twee dagen Amsterdam moet ik haar toch echt een héle dag (8 uurtjes) bij iemand achterlaten. Wat ben ik blij dat onze moeders en zusje kunnen oppassen. We boffen maar met zo een familie. Het scheelt dat we geen kinderopvang hoeven regelen. Ik denk dat ik er dan nog meer moeite mee zou hebben en al helemaal zou overwegen te stoppen met werken. Want geloof me.. ook al is ze straks bij mn moeder die al vaker heeft opgepast, moeite zal ik zeker hebben. Het focussen op mijn cliëntjes wordt nu wel een uitdaging.
Gelukkig is het goed gekomen en trof ik na het werk een gelukkig kind aan. Alsof ze me niet gemist had. “Ze was heel lief” zegt mijn moeder. En ik maak me gelijk niet zo’n zorgen meer. Gelukkig kind, gelukkige moeder 🙂

Hoe was jouw eerste werkdag na de bevalling? Laat het weten in de reacties

#3 Gewoon een fase, toch?

“mama heeft soms twee handen nodig…”

I know what I said!! Ik wilde niet alleen maar de boobie provider zijn. Degene die ze alleen maar nodig heeft om te overleven. Ik wilde echte liefde. Een “wat is het mooi dat er straks een mensje rondloopt dat zoveel van je houdt en alleen bij jou wilt zijn” soort liefde. Met nadruk op de “alleen bij jou wilt zijn”.
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het geweldig om zoveel met m’n kindje te kunnen zijn, MAAR MAMA HEEFT SOMS TWEE HANDEN NODIG 🙂
En nu is papa ziek. Zijn hoofd kan al die decibellen niet aan. En Imaily is heel goed in een behoorlijk aantal decibel produceren. Dus heel fijn dat hij thuis zit, maar niet fijn dat hij haar niet kan verzorgen, omdat ze blijft schreeuwen en blijkbaar alleen stil is bij mama. Let wel: zónder de boobie. Dus misschien toch wel echte liefde!
Papa dreigt al om zijn spullen te pakken en te vertrekken, want hij kan toch niks doen. Maar laten we hopen dat het maar een fase is en papa bij ons kan blijven. Ze zal later wel inzien dat we nergens zijn zonder hem. Papa geeft wel de beste badjes en dan is ze stil en vrolijk. Maarja, de hele dag in bad gaat ook niet. Het is gewoon een “mama”fase, toch?

Ps. Voor alle doorgewinterde mama’s met geweldige tips&tricks… laat ze aub achter in het contact formulier. BVD

DNNT

#2 Boobie provider

loveurlittles.com

Ongeveer 8 jaar geleden kregen we een puppy. Een Engelse Stafford. Zina heet ze. Mijn zusje en ik waren toen al wat ouder, dus durfden mijn ouders het aan om een hond in huis te nemen zonder dat zij alleen voor haar moesten zorgen. Ik weet dat ze dit zullen lezen en denken “wij hèbben ook bijna alleen maar voor Zina gezorgd” maargoed… Mijn vader heeft vroeger vaker honden gehad en als je het ons vraagt, heeft hij Zina gelijk verwend. Hij verzorgde haar maaltijden en nam daar soms nog meer moeite voor dan voor het eten van zijn twee andere dochters (mijn zusje en ik dus). Aan Zina was gelijk te merken dat mijn vader haar beste vriend was. Wat houd ze van hem! Als hij een tijdje weg is, is ze zichtbaar minder vrolijk en gaat ze door het dolle heen wanneer hij er weer is. Anderen, met name vrouwen, mogen niet te dicht bij hem in de buurt komen, dan gaat ze blaffen van jaloezie.
Maar nu vraag ik me toch echt af, is dit echte liefde? Of overleven?
Toen ik zwanger was dacht ik “wat is het mooi dat er straks een mensje rondloopt dat zoveel van je houdt en alleen bij jou wilt zijn”. En nu is ze er dan. Imaily, mijn lieve baby. Maar houdt ze echt van mij? of ben ik slechts de “boobie provider”? De manier om te overleven, omdat ik haar kan voeden? Zoals mijn vader Zina het beste voedt?

Vandaag streelde ze mijn moederhart. Mevrouwtje was niet stil te krijgen terwijl ik bezig was. Na een paar minuutjes krijsen heb ik haar toch maar van mn moeder overgenomen met het idee haar de “boobie” te geven. Ik hield haar vast en ze was METEEN stil! Geen “boobie” nodig en zo in slaap gevallen. Dank de Heer, ze houdt van mij! 😊

Ps. Voor iedereen die me wilt vertellen dat het anders zit, laat me lekker geloven dat mn baby van 2,5 maand oud wel van me houdt en niet alleen probeert te overleven😂

DNNT.